Intussen zijn we sinds gisteren namiddag weer terug thuis.
De terugvluchten Fort de France – Paris CDG en daarna Paris CDG – Amsterdam, verliepen rustig en goed, daarna terug naar het Van der Valk Hotel waar onze wagen stond en hup…naar huis.
 
Daar onze vlucht pas om half 9 ’s avonds ging hadden we in de voormiddag nog tijd om nog enkele dingetjes ge gaan bezoeken hier in de buurt.  Deze hadden we ook speciaal gehouden voor vandaag, zodat we nog iets te doen hadden.
 
Eerst bezochten we de Savane des Esclaves.  Het is een openluchtmuseum met reconstructies van de hutjes waarin de gevluchte slaven vroeger leefden.  Het gehele domein is ook begroeit met plaatselijke planten zowel voedelplanten als medicinale planten die door de slaven gebruikt werden.

 
Daarna gingen we naar het Musée de Pagerie.  Hier zijn de resten te zien van een vroegere suikermolen waar destijds 132 slaven werkten en er staat het geboortehuis van Josephine de Beauharnais, de eerste echtgenote van Napoleon Bonaparte en tevens de eerste keizerin van Frankrijk.
Josephine werd geboren uit blanke Creoolse ouders en verbleef hier tot haar 16^de,daarna ging ze naar Frankrijk waar ze op internaat ging en daarna later de vrouw van Napoleon werd.
Josephine is een symbool voor Martinique, maar niet altijd ten voordele.  Zij was er namelijk tegen dat de slavernij werd afgeschaft.
 

Daarna reden we terug naar ons hotel, koffers pakken, nog een laatste douchke en weg waren wij.
Wagen inleveren bij Sixt en dan wachten op onze vlucht.  Natuurlijk waren we veel te vroeg op de luchthaven, maar AirFrance had zelf aangeraden om 5 uur op voorhand te komen, dus doen wij dat maar braafkes hè.
 
Dat was Guadeloupe en Martinique.  Fijn dat we er geweest zijn.  Het zijn 2 mooie eilanden, maar spijtig dat het er zo heet was.  Gemiddeld is de temperatuur hier 28°, maar ook hier heeft men te maken met de opwarming van de aarde en ook volgens plaatselijke bevolking was het heter dan normaal (32-33° met luchtvochtigheid van 90%) Alles wat je doet vraagt dan ook extra inspanning.
Volgens ons is Martinique toeristischer dan Guadeloupe en ligt de levensstandaard daar ook iets hoger dan in Guadeloupe.
Wat het eten betreft is het niet culinair hoogstaand.  Er is natuurlijk de plaatselijke kreeft en de lambi (de koningsslak) die overal te krijgen is, maar daar moet je al van houden (en dat doen wij niet).  Verder wordt er enorm veel gefrituurd en daar zijn wij ook al geen liefhebbers van. ’t Lekkerste waren de slaatjes en de ijsjes.

Het zuiden van het eiland

 De afgelopen dagen verkenden we de noordoostelijke en noordwestelijke kant van het eiland, restte ons vandaag enkel nog de zuidelijke kant, waar nog enkele belangrijke dingen te zien waren.
We reden langs de kust en het was de bedoeling de kustlijn te volgen tot aan het Cap 110 Memorial Monument op het zuidelijke punt.
Wegenwerken dwarsboomden echter onze plannen en plots moesten we een omleiding volgen. En wat voor een omleiding. Deze weg stuurde ons recht het binnenland in over steile en bochtige wegen. Stijgingspersentages gemiddeld 25% in de bochten. Adembenemend! Ik heb een paar keer gevreesd dat we het niet gingen halen...De weg was bovendien smal en als er dan een tegenligger kwam (vooral in de bocht) was het echt spannend. Gelukkig hebben we een Dacia Duster als huurwagen en die kan dat wel aan. Hadden we dit met de wagen moeten doen die we in Guadeloupe haddan (VW T-Roc) was dat nooit gelukt. We waren blij toen we de omleiding uit waren en weer op de normale weg terecht kwamen. Hierdoor hebben we natuurlijk een deel kustweg gemist, maar wel een spannend avontuur in de plaats gekregen.

Een van de belangrijkste uitzichtpunten langs de kust, is de Diamant. Het is een eilandje in de vorm van een 'diamant', is 175m hoog en 2km lang. Het is een geliefde plaats voor diepzeeduikers.

Iets verderop staat dan het Cap 110 Memorial Monument.
Hier staan 15 kolossale figuren gekleed in het wit van uitkijken over de zee, richting Kaap 110. Deze opmerkelijke beeldengroep herinnert aan de gebeurtenissen van 8 april 1830, toen een schip, geteisterd door woeste wind en hoge golven, hier aan de grond liep. Ondanks het verbod op de slavenhandel werden die dag 300 slaven aan de bodem van het schip geketend. Hoewel ze vochten voor hun leven, overleefden slechts 86 en werden 46 lichamen geborgen. De dag na de tragedie werden de lichamen begraven in Anse Caffard (iets verderop). In 1998, ter gelegenheid van de 150ste verjaardag van de afschaffing van de slavernij, werd deze beedengroep ingehuldigd, een symbool van de mannen die gevangen zaten in de slavenhandel en door de zee werden meegesleurd.

Van hieruit reden we terug het binnenland in, naar Habitation Clement. Dit is de belangrijkste en ook wel grootste rumstokerij van het eiland. Ook deze konden we op een wandelrondleiding bezoeken. Speciaal hier is dat het een heel uitgestrekt landgoed is, dat nu omgetoverd is in een tropische tuin met hier en daar kunstwerken.
Na de rondleiding was er de gebruikelijke degustatie.

Daarna reden we weer terug naar Point du Bout, naar ons hotel.
Later op de dag heb ik dan de valiezen al in orde gemaakt, want we moeten morgen al om half 4 (in de namiddag) op de luchthaven zijn en we willen eerst voormiddag nog een extra uitstapje doen.

De banaan

 

Op zondag mogen we ietskes uitslapen, maar echt maar ietskes hoor, want om 8.40 klopte de poetsvrouw al aan om onze kamer te poetsen. Op dat moment stonden net klaar om te gaan ontbijten.
Nog maar eens een bewijs dat de dagindeling hier anders loopt dan wij gewoon zijn.

Na het ontbijt vertrokken we op onze tocht van vandaag. We reden richting St. Marie een stadje op zo'n 52km van Point du Bout. Het stadje zelf hebben we niet bezocht, maar wel het bananenmuseum aldaar. In het museum zelf wordt de geschiedenis en het gebruik van de banaan overal ter wereld uitgelegd. Daarna hebben we een wandeling gemaakt in het tropische park die erbij hoort. Er zijn rond de 300 verschillende bananensoorten te zien, maar ook allerlei andere typische tropische planten van hier.
We hadden geluk, het had net geregend en het park lag er goed overschaduwd door de planten bij en zo was het best een aangename en mooie wandeling. Het zicht op de nabij gelegen bananenplantages was ook wel de moeite.

Na het bananenmuseum reden we naar het rummuseum. Hier was het superdruk. Er was een plaatselijk feest dat ging beginnen en we hadden geluk dat we nog net een parkeerplaats vonden. Het museum zelf stelde niet zo veel voor. Een verzameling van allerlei machines die gebruikt werden in het verleden voor de productie van rum. Hier waren we snel uitgekeken. Geen probeem de toegang was toch gratis.

Al bij al was de dag al goed opgeschoten en was het toch al midden in de namiddag eer we terug in ons hotel waren.
Eerste effe opfrissen, een hapje eten en de rest van de dag relaxen.

Vanavond onze dagelijkse Planteur (plaatselijke cocktail) gedronken en later op de avond nog een drankje op een terrasje.
Eten hadden we niet meer nodig, wegens vanmiddag genoeg gegeten.

Fort de France

 

De planning was om vandaag een excursie met de boot te doen. We zouden dolfijnen, eventueel walvisssen en zeeschildpadden zien en we zouden naar een vleermuizengrot varen. Onderweg zou er mogelijkheid zijn voor diegene die willen tot snorkelen.
Maar het liep even anders. Tijdens het wachten bleek er een Franse familie met vier kinderen mee te gaan die het toen al serieus aan het uithangen waren met roepen, tieren en gillen en de vader ook nog zei 'Ne commence pas comme hier hè' (wat wilde zeggen : het kon nog erger) en toen we vervolgens ook nog zagen dat het wel een heel klein bootje voor 12 personen ging worden zonder zelfs kans op schaduw stond ons besluit echt vast : we gingen dat niet doen...

We hadden de tocht wel gereserveerd, maar gelukkig nog niet betaald, dus dat kon.

Er was nog onze mislukte trip naar Fort de France! Die trip gingen we nog eens over doen, en deze keer de juiste boot nemen.

De stad heeft een bevolking van 75,500 inwoners, met agglomeraties erbij 115,000. Het toeristische deel is echter redelijk compact en ligt niet ver van de ferryhaven. Fort de France is zeker interessanter en leuker dan Point-à-Pitre.

De Schœlcherbibliotheek werd gebouwd in 1887. Deze openbare bibliotheek is vernoemd naar Victor Schœlcher, een negentiende-eeuwse Franse journalist en politicus. Het gebouw stond tussen 1886 en 1887 in de Tuilerieën in Parijs, vlakbij de Arc de Triomphe du Carrousel, waar het aan de Parijzenaars werd gepresenteerd. Later zou het het Indochina Paviljoen worden op de Wereldtentoonstelling van 1889. Het gebouw werd vervolgens in verschillende delen gedemonteerd, per boot naar Fort-de-France vervoerd en daar weer opgebouwd.

De Cathedrale Saint-Louis heeft een ijzeren klokkentoren en ijzeren gebintes en is ontworpen door Gustave Eifel. Deze kerk werd in de loop van de geschiedenis reeds 6 x heropgebouwd. Telkens door verwoestingen door stormen, aardbevingen enz...

Er is ook de overdekte markt die ook interessanter is als die van Point-à-Pitre, vooral minder opdringerige verkopers en veel meer keuze. Daar heb ik dan maar verse muscaat gekocht, die is hier ook goedkoper dan bij ons en ze zit nog in de schil en niet in wit poeder.

Het fort van Fort-de-France is ook een blikvanger. Het is vandaag de dag nog steeds militair gebied en kan slechts onder begeleiding, af en toe bezocht worden.

Heel origineel en mooi is ook La rue Coloré. Een heel kleurrijke straat met graffiti en geverfde straatstenen en straatmeubilair. Hier zijn veel caféetjes en restaurantjes en andere toeristische winkeltjes.

We hebben onze dag weer goed gevuld omgekregen en hebben weer wat afgezweet, daar het weer 39° gevoelstemperatuur was.
In de latere namiddag is het ietskes afgekoeld en nu vanavond heeft het al goed geregend.

St. Pierre en omgeving

 

Een dik uur rijden ten noorden van waar wij logeren, ligt St. Pierre. Eens was het na Fort de France de grootste stad van Martinique. Fort de France was dan wel de hoofdstad, maar St. Pierre was het economische hart van het eiland. Tot op 8 mei 1902 de uitbarsting van de vulkaan Pélé de hele stad vernielde en alle inwoners doodde.
Behalve één : Louis-Auguste Cyparis. Soms zeeman, soms boer werd hij veroordeeld, omdat hij tijdens een ruzie een iemand met een machete had verwond. Nadat hij was ontsnapt om een feest bij te wonen en zich daarna terug kwam aangeven, werd hij veroordeeld tot 8 dagen eenzame opsluiting. Het is tijdens deze periode dat de vulkaanuitbarsting St.Pierre trof. De dikte van de muren van zijn cel redde zijn leven. Op 11 mei hoorden redders zijn kreten en bevrijden hem uit zijn cel. Hij werd een beroemdheid en reisde later met het Barnum Circus rond als attractie 'De enige overlevende van de vulkaanuitbarsting'. Zijn cel werd in 1979 als Nationaal monument erkend.

Op dezelfde plaats van de cel zijn er nog ruïnes van toen en in het museum vlakbij is een tentoonstelling over het leven in St. Pierre, voor, tijdens en na de uitbarsting.

Na ons bezoek aan St. Pierre reden we een paar kilometers verder naar distillerie Depaz.
Het is één van de grootste rumdistillerieën van het eiland en bestaat al sinds 1651. De Distillerie en omliggende gronden, waar vroeger vooral suikerriet verbouwd werd, liggen tegen de helling van de vulkaan. Ook dit alles werd vernield in 1902. In 1915 heeft één van de erfgenamen de zaak opnieuw opgestart zoals ze nu is.
Er is een selfguided tour over het domein, waar je het hele proces van productie kan volgen en waar je ook kan zien waar de vaten opgeslagen worden.

Natuurlijk was er na afloop een degustatie, maar wegens de hitte en nog moeten autorijden, hielden we het bij 1 proevertje.

Wel hebben we onze voorraad ingeslagen voor de opkomende verkoudheden van volgende winter.

Op de weg heen en terug naar St.Pierre moesten we rond Fort de France. Op de heenweg ging dit vlot. Druk verkeer, maar geen problemen. Op de terugweg was het anders. De ene file na de andere. Dit is echt een drukke stad, precies dat heel Martinique daar moet zijn want de rest van het eiland is het overal rustig en weinig verkeer.

Terug aangekomen in Point du Bout (waar ons hotel is) zijn we eerst een ijsje gaan eten om af te koelen. Onze favoriet hier is Coco en ananasijs.

Vanavond gaan eten in 'Le Hangar' een restaurant in de haven. Het gewone eten, steak en hamburger met daarbij een blonde Leffe.

Fort De France (of toch niet?)

 Deze morgen zijn we eerst gaan ontbijten bij de plaatselijke bakker. Ook hier weer de typische Franse croissants en andere koffiekoeken. Dat is wel leuk, altijd iets lekkers voor ontbijt.

Daarna was het tijd om eens onze was te doen. We hadden er op gerekend om hier een wasje te kunnen doen en dat was nu ook wel echt nodig omdat je hier door de warmte wel eens regelmatiger iets fris wil aandoen.
Zodoende was onze voormiddag al snel voorbij.

Namiddag hadden we gepland naar Fort de France te gaan. Dit is de hoofdstad van het eiland en vanuit Point du Bout, waar wij logeren, per overzetboot te bereiken.
We gingen er zeker niet met de wagen naartoe rijden, omdat dat in vergelijking met de overzet met de boot, veel langer zou duren, plus het zou dan waarschijnlijk ook weer keimoeilijk zijn een parkeerplaats te vinden daar.

Dus wij weg met de overzetboot. Iedereen stapt in, en na een minuut of 20 bereiken we de overkant en iedereen stapt uit. Eerste indruk : het ziet er hier niet echt als een 'stad' uit...Realiteit : we waren niet in Fort de France, maar in Les Trois Ilets, een dorpje naast Point du Bout, waar de ferry blijkbaar een tussenstop ging maken vooraleer over te steken naar Fort de France. Wij wisten niet dat er een tussenstop was.... Daar stonden we dan. Even rondkijken in Les Trois Ilet dan maar, echter hier is echt niks te zien of te beleven. Daar stonden we te soppen bij een gevoelstemperatuur van 40°. Dan maar wachten op de ferry terug naar Point du Bout. Deze had dan ook nog eens vertraging en zodoende was onze namiddag om en waren we toe aan wat afkoeling en een drankje. 

Eerst efkes ons airco kamertje ingedoken en daarna was het al tijd voor onze dagelijkse aperitief. We lieten de barman van ons hotel iets samenstellen naar onze smaak en 't was lekker en er zat zeker genoeg rum in.

Vanavond zijn we pizza gaan eten in de haven, dat restaurant hadden we opweg naar de ferry deze middag al gezien en sprong toen al in ons oog. Lekkere pizza, maar veel te veel natuurlijk.

Van Guadeloupe naar Martinique

 

Vandaag vlogen we van Guadeloupe naar Martinique.
We hadden afgesproken met de taxichauffeur die ons 2 dagen geleden van de luchthaven naar ons verblijf in Point-à-Pitre bracht, dat hij om 10 uur opnieuw bij ons afleveradres zou zijn, om ons terug naar de luchthaven te brengen.

Ik twijfelde er al aan of dit wel zou goed komen, en of hij er ook wel zou zijn op het afgesproken uur, maar ten onrechte. Hij was zelfs te vroeg ter plekke! Een hele geruststelling. Er zijn hier nog steeds wegblokkades door de stakingen en hierdoor was hij zeker maar op tijd gekomen om zodoende niet onnodig te laat te komen. Da's dan weer leuk sè dat je echt kan vertrouwen op mensen.

De vlucht van Guadeloupe naar Martinique duurde amper 35 minuten. Er zijn per dag verschillende vluchten en onze vlucht zat daarom maar half vol.
We vlogen over Marie-Galante een eiland dat bij Guadeloupe hoort en genoemd is naar één van de schepen van de tweede reis van Christophel Columbus, toen hij hier belandde en vervolgens over Dominica een onafhankelijke eilandstaat in de Caraïben (niet te verwarren met de Dominicaanse Republiek).

Auto oppikken bij Sixt en weg waren we voor onze laatste 7 dagen hier.
Gelukkig geen blokkades onderweg want Martinique is ook Frans gebied en ook hier dezelfde toestand als overal in Frankrijk.

Rond half 4 kwamen we aan in ons hotel 'Le Pagerie'. Dit is wel de meeste luxe die we al gehad hebben deze reis. Hotel met zwembad, een tropische tuin, restaurant, en verschillende bars. Het is goed gelegen, zodat we alle uitstappen makkelijk van hieruit kunen doen zonder steeds van locatie te veranderen en er is een mooi klein dorpje met faciliteiten rond en nabij het hotel.

De rest van onze dag was relax. Iets drinken, iets eten en een klein beetje de buurt verkennen en de dag was zo weer om.